Z notatnika webmasterki

Jak już wspominałam przesiadłam się niedawno na Linuksa. W pracy zmuszona jestem do używania Systemu Windows a w domu mało czasu na komputer. Nic dziwnego, że nie robię zatrważających postępów dlatego od miesięcy dysk, którego używałam pod Windowsem, zawierający dość ważne dane, czekał na to aż się zlituję i uzyskam do niego dostęp z poziomu Linuksa. W akcie rozpaczy, żeby odzyskać część pilnych danych nauczyłam się montować pamięć flash . Dziś przyszła wreszcie pora na dysk.

Całą wiedzę na ten temat czerpałam oczywiście z Polskiego Forum Użytkowników Debiana. W wielkim skrócie montowanie dysku (montowania na stałe a nie doraźnie) polega na dokonaniu odpowiedniego wpisu w pliku /etc/fstab. Cała zaś sztuka tkwi w tym, żeby dokonać odpowiedniego wpisu.

W moim przypadku były to następujące wpisy:
/dev/stb1 /mnt/ntfs/system ntfs ro,uid=1000,auto 0 2
/dev/stb5 /mnt/ntfs/nowy ntfs ro,uid=1000,auto 0 2

Już odczarowuję. /dev/stb1 oznacza, że montujemy podstawową partycję (o tym mówi numer 1) dysku dysku SATA (oznaczenie st) podpiętego jako primary slave (oznaczenie b). Analogicznie /dev/stb5 jest pierwszą partycją logiczną na tym samym dysku (numery od 1 do cztery oznaczają partycje podstawowe a 5 i wyżej logiczne). Proste? Nie bardzo, ale można przywyknąć.

Nie wiesz jaki jest symbol dysku, który chcesz montować? Nie ma problemu. Wystarczy w konsoli (po zalogowaniu się jako root) wpisać komendę: fdisk -l aby wyświetlić informację o wszystkich dyskach i partycjach rozpoznanych przez bios. U mnie wynik jest następujący:

Widać siedem partycji linuksowych na dysku SATA primary master (sda) partycję podstawową na dysku SATA primary slave (sdb1) partycję rozszerzoną a w niej jedną partycję logiczną na tym samym dysku. Stąd właśnie zdobyłam informację jak powinny się rozpoczynać moje wpisy w pliku /etc/fstab. Następną informacją w tych rekordach jest miejsce montowania. Tradycyjnie dyski montuje się w katalogu /mnt ja stworzyłam tam katalog /ntfs a w nim katalogi /system i /nowy (tak się nazywały te dyski w systemie Windows). Stąd w rekordach wpisy: /mnt/ntfs/system i /mnt/ntfs/nowy Oczywiście można to zorganizować inaczej.

Kolejna informacja w rekordach, które stworzyłam to typ dysku. W naszym przypadku oczywiście ntfs. Po tej informacji następuje lista opcji. Ja usiłowałam zastosować tam wpis defaults, ale kończyło się na tym, że mogłam oglądać zawartość tych dysków jedynie jako root. Strasznie neiwygodne. Dlatego też wprowadziłam niestandardowe opcje i w rekordach wpisałam ro,uid=1000,auto co oznacza montowanie dysków do odczytu, dla użytkownika o uid=1000. Auto wymusza automatyczne montowanie podczas startu systemu.

Nie muszę mówić chyba, że użytkownik o uid=1000 to jest moje konto na które się loguję po starcie systemu. Skąd wiedziałam, że to akurat taka wartość. To proste. W konsoli, po zalogowaniu jako root wystarczy wpisać komendę: `id nazwa_użytkownika i zostaną wyświetlone wszystkie informacje.

Na końcu pojawiły się cyfry 0 i 2. 0 oznacza, że nie trzeba odłączać systemu plików, 2 oznacza, że system plików danego urządzenia ma być sprawdzany po sprawdzeniu pierwszego urządzenia.

Po dokonaniu tych wpisów w pliku /etc/fstab i restarcie systemu uzyskałam pełen dostęp (oczywiście tylko w zakresie odczytu) do moich starych dysków ntfs z wszystkimi ważnymi danymi. Podkreślę, że mam dostęp jako zwykły użytkownik i mogę korzystać z tych danych nie tylko z poziomu konsoli ale też w okienkach, które tak lubię.